عنوان فارسی:

عنوان انگلیسی: 

نظریه مدرنیته در معماری

Theory of Modernity in Architecture

نویسنده:

دکتر سعید حقیر، دکتر حامد کامل نیا

انتشارات:

دانشگاه تهران

معرفی:

پس از آنکه در زمستان ۱۳۸۶ دکترایم را در تاریخ و فلسفه معماری از دانشگاه سورین دریافت کردم، بر آن شدم تا کتابی درباره مدرنیته و رابطه‌اش با معماری در مقیاس فلسفی آن، به زبان فارسی بنویسم که بتواند مورد استفاده محققان باشد. تا آن زمان کتاب‌های زیادی در این حوزه به رشته تحریر درآمده بود یا به فارسی برگردان شده بود. در میان آنها از کتاب‌های بسیار خوب، نظیر «مدیریت و اندیشه انتقادی» اثر بابک احمدی یا «از زمان و معماری» اثر منوچهر مزینی تا کتاب‌های بد و نامناسب (که از آنها نام نخواهم برد)، یافت می‌شد. با این همه احساس کردم که هیچ‌یک از آنها به راستی در پاسخ به پرسش‌هایی که مرا به کار پژوهش در فلسفه هنر و معماری کشاند، نوشته نشده بود: ریشه‌های افکار امروزی چون جهان در کجای تاریخ خواوینده است؟ عصر ما در جهان امروز چگونه شکل گرفته است؟ آیا فرم فضاهای انسان‌ساخت امروزی، مایه‌ازایی در ژرف‌های اندیشه‌های انسانی دارند؟ چگونه این اندیشه‌ها در هنر و معماری قابل رهگیری هستند؟ و...؟ این مسائل بستر اولیه شکل‌گیری کتابی هستند که هم‌اکنون در اختیار دارید.
مطالعات من در حیطه فلسفه، تاریخ و هنر، طی سالیان به من آموخته است که هنرها به طور عام و معماری به طور خاص فقط مجموعه‌ای از فرم‌ها و سبک‌ها نیستند، بلکه نوعی حیات در کالبد آن‌ها جریان دارد. معماری در طول تاریخ، می‌روید و پژمرده می‌شود، امکانات تازه می‌یابد یا آن‌ها را به دست فراموشی می‌سپارد. فرم‌ها و سبک‌ها به دلیل همین تحولات هستند که ایجاد شده یا خاموش می‌شوند یا گاهی دوباره احیا می‌گردند. بدین معنا می‌توان گفت که معماری هنر پیچیده‌ای است که در خلق آن هنر نمی‌توان موقعیت کاملی به دست آورد؛ چرا که معماری برآیند تفکر عمومی جامعه است. برای فهمیدن معماری یک دوره، باید به زندگی انسان‌ها نگاه کرد، به امکاناتشان، باورهایشان و جهان‌بینی‌شان. چون به نظر می‌رسد که در هر دوره از تاریخ تمدن بشر، روحی حاکم بر فضای معرفت‌شناسانه فرهنگی و اجتماعی آن حکومت می‌کند که تمامی کنش‌های علمی، هنری، عرفانی، فلسفی و دینی آن دوره را تحت تأثیر خود قرار داده است. روحی که از آن می‌توان به اپیدمیولوژی یک دوره تعبیر کرد. بدیهی است که اپیدمیولوژی مخلوق‌های انسان‌ی بوده و بر پیش‌نهادهای تاریخی یک عصر استوار است. به این معنا می‌توان گفت که معماری امروز نیز وابسته به مبانی اپیدمیولوژی امروز است، به آن مبانی که خود به سیر تکوین تاریخی وابسته‌اند.

توضیحات: