چنان درگیر روزمرگی‌ها و مشغله‌هایمان هستیم و موانع مانند کوه‌هایی عظیم بر سر راهمان سبز می‌شوند که معمولاً توانایی‌هایمان را از یاد می‌بریم یا اصلاً آن‌ها را باور نداریم. شنیدن داستان‌های زندگی شخصی مانند ایمی پردی یا افرادی از این‌ دست که بر مشکلات به‌ ظاهر لاینحل فائق آمده‌اند، از چند نظر جذاب است: یکی اینکه تا از دست دادن همه‌ چیز در زندگی، از ورشکستگی‌های مالی تا سلامتی، یک قدم یا حتی یک چشم‌ بر هم‌ زدن فاصله است. پردی در مقدمه کتابش می‌گوید: این کتاب نه‌تنها داستان سفر پرمخاطره‌ی زندگی من است؛ بلکه داستان سفر تحولات روحی من نیز هست. داستان کشتی پرماجرایی که من هنوز روی دو پای خودم، ناخدای آن هستم. ایمی پردی، برنده‌ی مدال برنز پارالمپیک سوچی روسیه، در کتاب «روی پاهای خودم»، سرگذشت زندگی خود را از کودکی تا جوانی، رفتن به دانشگاه و آسیب‌های جسمی‌اش و سپس تلاش برای حیات مجدد بیان کرده است. وی پیروز چندین رقابت بین‌المللی در رشته‌ی اسنوبرد است. دختری که در نوزده سالگی کمتر از دو درصد شانس زنده ماندن داشت، پس از تجربه‌ی نزدیکی به مرگ، و فایق آمدن بر موانع به ظاهر لاینحل، تبدیل به ورزشکاری حرفه‌ای و تمام عیار شد. ایمی در بخشی از کتاب می‌نویسد: «من این کتاب را ننوشته‌ام که همه بگویند، وای این دختر را ببین بر نا‌توانایی‌هایش پیروز شده است. من داستانم را با شما به اشتراک می‌گذارم تا ببینید در زندگی شما چه چیزهایی امکان‌پذیر است. تا قلم خود را بردارید و داستان زندگی خود را آن‌طور که دوست دارید خلق کنید. کلمات این فیلسوف بزرگ چینی همواره آویزه‌ی گوش من است: سفر به دور دست‌ها فقط با یک قدم کوچک آغاز می‌شود.» کتاب «روی پاهای خودم» از قدرت خواستن و داشتن هدف می‌گوید. این کتاب یاد می‌دهد که تسلیم دشواری‌های مسیر نشوید، برای خواسته‌های خود تلاش کنید و وقتی کارها به نتیجه می‌رسد، با سربلندی و غرور ببینید که عبور از این مسیر طولانی و سخت، ارزشش را داشته است. داستان سفر الهام بخش‌ایمی پردی، گواهی بر قدرت اراده‌ی انسان است و به همه‌ی ما یادآوری می‌کند که آرزو‌هایی بزرگ داشته باشیم، از محدودیت‌ها بگذریم و داستان زندگیمان را از نو بنویسیم. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: مسیر زندگی ام من را به جایی که الان هستم، رسانده است. عمیقاً معتقدم که این جایگاه بهترین و مناسب‌ترین نقطه در چهارراه زندگی من است. تمامی قدم‌هایی که در این مسیر برداشته‌ام، حتی سخت‌ترین و جانفرساترینشان همگی باید اتفاق می‌افتادند. حضور همه‌ی کسانی که از قبل در زندگی‌ام بودند یا بعدها وارد شده‌اند نیز بی دلیل نبوده است. هیچ چیز بی‌دلیل نیست، هیچ تصادفی و هیچ اشتباهی. آن‌ها فقط تجاربی برای آموختن هستند، درس‌های بزرگی که ما را رو به جلو هدایت می‌کنند.