جنگ جهانی دوم را از بسیاری جهت‌ها می‌توان سیاه‌ترین دوره‌ی قرن بیستم در نظر گرفت، به‌ویژه آنکه مرگ‌آفرینیِ جنگ‌افروزها تنها به میدان و بمباران شهرها محدود نبود و ارتش نازی که گلوله‌ها را ارزشمندتر از جان انسان‌ها می‌دانست، برای هدر ندادن فشنگ و باروت، زندانی‌ها را دسته‌دسته در اتاق‌های عمومی گاز و کوره‌های آدم‌سوزی به قتل می‌رساند. در این شرایط، هر گونه مقاومت یا انجام عملی بر خلاف میل سربازهای رایش سوم از سوی زندانی‌ها، سرنوشتی بدتر از مرگ را برایشان رقم می‌زد و آن‌ها را روانه‌ی آزمایشگاه‌های مخوف نازی‌ها می‌کرد. کتاب «کتابدار آشویتس»، داستان واقعیِ یک بازمانده‌ی هولوکاست است که در چهارده‌ سالگی به‌ همراه پدر و مادرش در اردوگاه آشویتس زندانی می‌شود. داستانی دختری که برای حفظ میراث و دانش حیاتی کتاب‌ها، جان خود را به خطر می‌اندازد. او داوطلب می‌شود که از هشت کتاب باارزش و ممنوعه مراقبت کند، در حالی که به خوبی می‌داند که اگر «نازی‌ها» او را با کتاب‌ها پیدا کنند، مرگش حتمی خواهد بود. ایفا کردن نقش کتابدار حتی برای همین تعداد اندک از کتاب‌ها، حسی از داشتن معنا و هدف را در این اردوگاه جهنمی و آکنده از مرگ، شکنجه و تحقیر به او می‌بخشد. داستان این کتاب ما را به تحسین وامی‌دارد و از روح والا و شجاعت شخصیت اصلی داستان شگفت‌زده می‌کند. رمانی سراسر هیجان و رنج، انسانیت و عشق به کتاب برای عاشقان کتاب و رمان است، برای آنها که باور دارند خواندن و مطالعه از همه چیز واجب‌تر است. با مطالعه آن، خود را هر لحظه در آشویتس احساس و تمام آن زندگی اضطراب‌آور را لمس می‌کنید. این کتاب به علاقه‌مندان به رمان‌های تاریخی و آثار ادبی درباره‌ی جنگ جهانی دوم پیشنهاد می‌شود. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: ادبیات همان نور کبریتی است که نیمه‌شب در میان تاریکی مطلق روشن می‌شود. شاید این کبریت نورِ اندکی در آن فضا ایجاد کند و فقط آن محوطه را روشن سازد، اما، بیشتر از آن، ما را متوجه تاریکی اطرافش خواهد ساخت.