نینا سنکویچ در کتاب «تولستوی و مبل بنفش»، از روزهاى سخت از دست دادن مى‌نویسد، از درد جانکاه فراق، از روزهایى که امید و یاس به هم گره خورده‌اند و زندگى بوى برگ‌هاى خشکیده را مى‌دهد. زمانی که انسان کسی یا چیزی را از دست‌ می‌دهد، دچار اندوه می‌شود. این اندوه، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی هر انسانی است، اما نحوه رویایی با این اندوه یا غم جانکاه است که کیفیت زندگی هر آدمی را عمق می‌بخشد. او برای کنار آمدن با غم، برای خودش فراموشی را تجویز نمی‌کند. او برای کنار آمدن با غم، مواجه با غم را تجویز می‌کند. برای همین است که به کتاب‌ها روی می‌آورد تا همچون راهنمایانی فانوس‌ به‌ دست، در غم او شریک باشند و همراه با شخصیت داستان‌ها، هزار زندگی نازیسته را زندگی کند و هزار غم تجربه‌ نکرده را به جان بخرد. کتاب‌‌ها التیام‌بخش‌اند. ادبیات می‌تواند برای دردها و زخم‌هایمان مرهمی باشد. در میان درد و رنج‌های تمام نشدنی زندگی، خیلی اوقات کتاب‌ها سر راهمان سبز می‌شوند، دستمان را می‌گیرند و ادامه دادن را به ما یادآور می‌شوند. گریزی از اندوه و رنج در زندگی نیست و مهم‌ترین کار ما چگونه برخورد با این درد و رنج‌هاست. «تولستوی و مبل بنفش» در سال 2011 از طرف سایت گودریدز نامزد بهترین کتاب خاطرات و اتوبیوگرافی (خودنوشت) شد و قطعاً هرکسی که به ادبیات پناه برده باشد، آن را درک خواهد کرد. این کتاب از قدرتی سخن می‌گوید که کتاب‌ها می‌توانند در زندگی روزمره‌ی ما داشته باشند، کتاب‌هایی که عمیقاً متأثر‌مان می‌کنند. کتاب‌هایی که همچون تیشه‌ای‌ هستند برای شکستن دریای یخ‌‌زده درونمان. این کتاب شاهکاری از لئو تولستوی یا زندگی‌نامه‌ای از او و یا هرچیزی که ارتباط مستقیم با وی داشته باشد، نیست. نام کتاب، تنها بهانه‌ای بوده تا سنکویچ بتواند از علاقه و اشتیاقی که نسبت به نویسنده‌ی محبوبش دارد بنویسد. سنکویچ از نام تولستوی استفاده کرده تا مرگ را، که بنیان‌ معناگرایی ما انسان‌هاست و شاید تولستوی به‌شکلی متفاوت از نویسندگان دیگر به آن نظر کرده، مضمون اصلی داستانش قرار دهد. این کتاب برای همه است. برای آن‌ها که می‌خواهند با خواندن کتابی، درباره‌ی کتاب‌ها بدانند یا در لذت خواندن چندین کتاب دیگر نیز شریک باشند، کسانی که هنوز با اطمینان کامل قدم در راه خواندن و وقف خویش در دنیای ادبیات نگذاشته‌اند و هنوز تردید دارند که ادبیات می‌تواند آن‌ها را نجات بدهدیا نه؟!. همچنین ویژه کسانی است که به دنبال ریسمانی برای مقابله با غم و اندوه زندگی‌اند. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: چیزهای مشترکی که در گذشته بین ما وجود داشت فکر کردم: به خنده‌ها، کلمه‌ها و کتاب‌ها. کتاب‌ها. هر چه بیشتر به این فکر می‌کردم که چطور سرپا شوم و دوباره خود را به عنوان شخصی متعادل و یکپارچه جمع و جور کنم، بیشتر فکرم سمت کتاب‌ها می‌رفت. به گریز فکر کردم. نه اینکه با دویدن بگریزم، بلکه با کتاب خواندن بگریزم. سیریل کانلی، نویسنده و منتقد ادبی قرن بیستم، نوشته: «کلمه‌ها زنده‌اند و ادبیات یک گریز است؛ گریزی نه از زندگی، بلکه به سوی آن». می‌خواستم این‌گونه از کتاب‌ها استفاده کنم: به عنوان راه گریزی برای برگشت به زندگی. می‌خواستم خودم را در کتاب غوطه‌ور کنم و دوباره یکپارچه بیرون بیایم.